အက်ိဳးႀကီးတဲ့ သကၤန္းတစ္စုံ - a beautiful ဓမၼပုံျပင္

အက်ိဳးႀကီးတဲ့ သကၤန္းတစ္စုံ

ေရွးေရွးတုန္းက ဗာရာဏသီတုိင္းျပည္မွာ ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီး အုပ္ခ်ဳပ္စုိးေနစဥ္ ေနျပည္ေတာ္နဲ႔ မနီးမေ၀းမွာ “ေရေအး၇ြာ”လုိ႔အမည္ရတဲ့ ရြာႀကီးတစ္ရြာရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီရြာရဲ့ အေနာက္ဘက္မွာ သာယာလွပတဲ့ “စိတၱကုဋ္”ေတာင္ရွိတယ္။ ေတာင္ေျခမ်ာ ရဟန္းေတာ္(၅၀၀)ေက်ာ္ သီတင္းသုံးႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီးက ေဆာက္လုပ္လႈဒါန္းထားတဲ့ ေရႊေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဆုိတာလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းေတာ္က ရဟန္းေတာ္ေတြဟာ ေရေအးရြာႀကီးကုိပဲ ေဂါစရဂါမ္အျဖစ္ ဆြမ္းခံၾကြ ေတာ္မူၾကတယ္။

အဲဒီရြာႀကီးမွာ သနားစရာေကာင္းတဲ့ “နႏၵာ”လုိ႔ေခၚတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ေယက္ဟာ အထီး က်န္ မ်က္နွာမြဲ၊ ဆင္းရဲစြာ
အလုပ္လုပ္ျပီး အသက္ေမြးေနရသတဲ့။ နံနက္ခင္းေတြမွာ ဟင္းသီးဟင္း ရြက္ေတြကုိ လွည့္လည္ေရာင္းခ်ရျပီး ညေနပုိင္းေတြမွာေတာ့ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တဲ့ ေနအိမ္ေတြမွာ ေရခပ္၊အ၀တ္ေလွ်ာ္၊ စပါးနယ္၊ ဆန္ဖြပ္စသျဖင့္ အလုပ္မ်ိဳးစုံ အကုန္လုပ္ျပီးရတဲ့ အခေၾကးေငြန႔ဲ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာေနရတယ္။ စား၀တ္ေနေရးက ပင္ပန္းဆင္းရဲ၊ ေငြေၾကးနဲ႔ပစၥည္းဥစၥာက ခ်ိဳ႔တဲ့ေပ မယ့္ မနႏၵာဟာ စိတ္ဓာတ္နဲ႔အသိဥာဏ္ကေတာ့ မခ်ိဳ႔တဲ့ရွာပါဘူး။

ဒါနဲ႔ မနႏၵာဟာ တစ္ေန႔ေတာ့ သူေတြးမိသတဲ့ “ငါဟာ အတိတ္ဘ၀တုန္းက ဘယ္လုိမေကာင္း မႈေတြ လြန္က်ဳးခဲ့လုိ႔လည္း မသိဘူး၊ အခုဘ၀မွာ အင္မတန္္ဆင္းရဲ ပင္ပန္းလြန္းလွတယ္၊ သူတစ္ပါး ေတြအိမ္မွာ တစ္ေနကုန္ အလုပ္လုပ္ရေပမယ့္ တစ္၀မ္းတစ္ခါးမွ လွေအာင္၀ေအာင္ မေနႏုိင္ဘူး။ ကုသိုလ္မရ ၀မ္းမ၀နဲ႔ ေအာက္တန္းက်လုိက္တာ၊ ဒီလုိ ငုံ႔ခံလက္မႈိုုင္ခ်ေနလုိ႔ကေတာ့ အထက္တန္း က်တဲ့ ဘ၀မ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ အခု ငါဟာ သာသနာေတာ္ထြန္းလင္းရာအခ်ိန္မွာ လူျဖစ္ေနတာပဲ။ ရတနာသုံးပါးရဲ့ စြမ္းရည္သတၱိဂုဏ္ေက်းဇူးေတြနဲ႔ ကံ၊ကံရဲ့အက်ိဳးကုိ ယုံၾကည္ျမတ္နိဳး အားကုိးျပီးေတာ့ ဘ၀ဆင္းရဲ၊၀ဋ္ဆင္းရဲေတြကေန ထုတ္ေဆာင္ေပးႏုိင္တဲ့ ေကာင္းမႈတစ္ခုခုကုိ ျပဳမွ ေတာ္ေတာ့မယ္”

ဒီလုိေတြးမိသတဲ့ မနႏၵာဟာ ရတဲ့ အခေၾကးေငြထဲက နည္းနည္းခ်င္းခ်င္း စုေဆာင္းလုိ႔ ၀ါဆုိ အမီ “၀ါဆုိသကၤန္း” တစ္စုံေလာက္ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစား အလုပ္လုပ္ပါသတဲ့။ ၆- လ နီးပါးမွ် အလုပ္ႀကိဳးစားလုိ႔ ျခဳံးျခံစုေဆာင္းလုိက္တဲ့အခါ သကၤန္းတစ္စုံ၀ယ္လုိ႔ရသြားပါတယ္။ သကၤန္း အသစ္ကေလးတစ္စုံကုိ ရလာတဲ့ေန႔ဟာ မနႏၵာတစ္ေယာက္ ၀မ္းသာၾကည္နူးလြန္းလို႔ တစ္ညလုံး ေတာင္ အိပ္မေပ်ာ္ရွာဘူးတဲ့။ နံနက္ခင္းေရာက္တဲ့အခါ သံဃာေတာ္မ်ား ဆြမ္းခံၾကြလာမယ့္ လမ္းမကေန မနႏၵာတစ္ေယာက္ သကၤန္းကေလး ကုိင္မလုိ႔ ေစာင့္ေနပါတယ္။ သံဃာေတာ္ တစ္ပါး ႀကြလာေတာ္မူတဲ့ေအခါ “အရွင္ဘုရား ဒီသကၤန္းကုိ အရွင္ဘုရားတုိ႔ေက်ာင္းမွာ ၀ါဆုိ၀ါကပ္မယ့္ ရဟန္းေတာ္တုိ႔အား လွဴဒါန္းလုိပါတယ္ဘုရား။ အရွင္ဘုရားကပဲ ဒီ၀ါဆုိသကၤန္းကုိ သံဃာေတာ္ ထံယူေဆာင္ျပီး တပည့္ေတာ္မရဲ့အထီးက်န္မြဲ ဆင္းရဲတဲ့အျဖစ္နဲ႔ ဒီသကၤန္းကုိလည္း ပင္ပန္းဆင္းရဲ ခက္ခဲစြာ လွဴဒါန္းရတဲ့အေၾကာင္းကုိ သိေစေတာ္မူလုိက္ပါဘုရား”လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားျပီး ရႊင္လန္း ၀မ္းေျမာက္စြာနဲ႔ သကၤန္းကုိ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းလုိက္ပါတယ္။

အဲဒီရဟန္းေတာ္ဟာ သူဆင္းရဲ မနႏၵာလွဴဒါန္းလုိက္တဲ့ သကၤန္းကုိ လက္ခံယူေတာ္မူျပီး ေက်ာင္းေရာက္တဲ့အခါ သံဃာေတာ္အားလုံးကုိ စုေ၀းေစကာ သူဆင္းရဲမ မနႏၵာမွာၾကားလုိက္တဲ့ စကားကုိ သံဃာေတာ္အား ေလွ်ာက္ၾကားျပီး “အရွင္ဘုရားတုိ႔ဟာ ဒီသကၤန္းကုိ ၀တ္ရုံထုိက္တဲ့ ၀တ္ရုံဖုိ႔ စြမ္းႏုိင္တဲ့ရဟန္းေတာ္အား ေပးအပ္ေတာ္မူၾကပါကုန္လုိ႔ ေလွ်ာက္ထား၍ သကၤန္းကုိ သံဃာေတာ္တုိ႔ထံ အပ္ႏွံလုိက္သတဲ့။ ဒီအခါ ရဟန္းျမတ္တစ္ပါးက “အရွင္ဘုရားတုိ႔၊ တပည့္ေတာ္ အား(၃)လတုိင္ေအာင္ ၀တ္ခြင့္ေပးပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ဟာ ၀ါတြင္း(၃)လ ဒီသကၤန္း ကုိ၀တ္ရုံျပီး ရဟန္းတရား ႀကိဳးစားအားထုတ္ပါမယ့္ဘုရား” လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားတယ္။

အဲဒီစကားကုိၾကား၍ တျခားေသာ ရဟန္းျမတ္တစ္ပါးက “အရွင္ဘုရားတုိ႔၊ တပည့္ေတာ္အား (၂)လတုိင္ ရုံ၀တ္ခြင့္ေပးပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ဟာ ၀ါတြင္း (၂)လ ဒီသကၤန္းကုိ ၀တ္ရုံျပီး ရဟန္း တရားႀကိဳးစားအားထုတ္ပါမယ္ဘုရား”လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားသတဲ့။ ဒီလုိနဲ႔ ရဟန္း ျမတ္ေတြဟာ တစ္ပါးျပီး တစ္ပါး ေလ်ာ့ေလ်ာ့ျပီး ၀တ္ရုံခြင့္ေတာင္းလာတာဟာ ေနာက္ဆုံး ရဟန္းျမတ္တစ္ပါးက “အရွင္ဘုရား တုိ႔ တပည့္ေတာ္အား(၁)ရက္မွ် ၀တ္ခြင့္ေပးပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ဟာ(၁)ရက္မွ် ဒီသကၤန္းကုိ ၀တ္ရုံျပီး ရဟန္းတရား ႀကိဳးစား အားထုတ္ပါမယ္ဘုရား”လုိ႔ ေလွ်ာက္ထား ေတာ္မူတာမုိ႔ သံဃာေတာ္ေတြက အဲဒီရဟန္းကုိပဲ မနႏၵာလွဴဒါန္းတဲ့ သကၤန္းကုိ ၀တ္၇ုံခြင့္ေပးလုိက္ပါသတဲ့။

သကၤန္း၀တ္ခြင့္ရတဲ့ ရဟန္းေတာ္ျမတ္ဟာ မနႏၵာလွဴဒါန္းလုိက္တဲ့ ၀ါဆုိသကၤန္းကုိ ကပၸဗိႏၶဳ ထုိးျပီး အဓိ႒ာန္တင္ကာ သပၸါယ္စြာ၀တ္ရုံလ်က္ စႀကၤံလမ္းသုိ႔တက္ျပီး ၀ိပႆနာတရား ႀကိဳးစားပြား မ်ားတဲ့အခါ ေျခလွမ္း(၇)ဖ၀ါးအခ်မွာ အရဟတၱမဂ္၊ အရဟတၱဖုိလ္ကုိရလုိ႔ ရဟႏၱာ အရွင္ျမတ္အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေတာ္မူပါသတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ရက္ ေရာက္တဲ့အခါ တျခားရဟန္းျမတ္တစ္ပါးသုိ႔ ဒီ သကၤန္းကုိ လက္ဆင့္ကမ္း ၀တ္ရုံေစပါတယ္။ အဲဒီရဟန္းျမတ္ဟာလည္း ၀တ္ရုံခြင့္ရထားတဲ့ တစ္ရက္ အတြင္းမွာပဲ ၀ိပႆနာတရား ႀကိဳးစားအားထုတ္လုိ႔ ရဟႏၱာ အရွင္ျမတ္ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီနည္းနဲ႔ သူဆင္းရဲမ မနႏၵာလွဴဒါန္းလုိက္တဲ့ သကၤန္းကုိ အမွီျပဳ ၀တ္ရုံျပီး ၀ါတြင္း(၃)လ အတြင္းမွာ ရဟန္ းေတာ္အပါး(၉၀)ဟာ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ေတြအျဖစ္ ေရာက္ေတာ္မူ ကုန္သတဲ့။

ဒီလုိနဲ႔ သီတင္း၀ါလ ကြ်တ္တဲ့အခါ ဗာရာဏသီျပည့္ရွင္ မင္းျမတ္ဟာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကုိ နန္းတြင္းသုံး အ၀တ္ အထည္စေတြနဲ႔ လွပျပဳျပင္ တန္းဆာဆင္ေစပါတယ္။ မင္းမႈထမ္းေတြက သံဃာ ေတာ္အရွင္ျမတ္ေတြ ပ၀ါရဏာျပဳရာ သိမ္ေက်ာင္းမ႑ပ္ႀကီးကုိလည္း ဗိတာန္ေတြ၊ တံခြန္၊ ကုကၠား စတာေတြနဲ႔ လွပစြာတန္ဆာ ဆင္ျပဳျပင္ၾကတဲ့အခါ သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္ေတြက “ေရေအးရြာက နႏၵာအမည္ရွိတဲ့ သူဆင္းရဲမ လွဴဒါန္း လုိက္တဲ့ သကၤန္းဟာ ရဟန္းေတာ္ေတြ အတြက္ ရဟႏၱာျဖစ္တဲ့ အထိ အက်ိဳးမ်ားလွတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီသကၤန္းစကုိသာ သိပ္ေက်ာင္းမ႑ပ္မွာ တံခြန္(အလံေတာ္) အျဖစ္ လႊင့္ထူရမယ္”လုိ႔ အမိန္႔ရွိတာမုိ႔ အဲဒီ သကၤန္းစကုိပဲ “ေအာင္လံေတာ္”အျဖစ္ သိမ္ေက်ာင္း မ႑ပ္မွာ လႊင့္ထူထားၾကသတဲ့။

အဲဒီလုိ ျပင္ဆင္ထားတာေတြကုိ ဗာရာဏသီမင္းႀကီးက လွည့္လည္ ၾကည့္ရႈစစ္ေဆးတဲ့အခါ သိမ္ေက်ာင္းမ႑ပ္ရဲ့ တံခြန္တိုင္မွာ သစ္ေခါက္ရည္ ဆုိးထားတဲ့ သကၤန္းစကုိ အလံေတာ္အျဖစ္ လႊင့္ ထူထားတာကုိ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မင္းမႈထမ္းေတြကုိ ေခၚယူကာ “ေမာင္မင္းတုိ႔ကုိ ေကာင္းျမတ္တဲ့ နန္းတြင္းက အထည္စ၊ အထည္မြန္ေတြကုိ ေပးအပ္ထားပါလ်က္၊ အဘယ္အတြက္ေၾကာင့္ တံခြန္ အျဖစ္ မခ်ဳပ္လုပ္ဘဲ ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ့ အသုံး အေဆာင္ ဒီသစ္ေခါက္ေရာင္ သကၤန္းစကုိသာ တံခြန္ အျဖစ္ လႊင့္ထူထားရသတုံး”လုိ႔ စစ္ေဆးေမးျမန္းေတာ္မူပါတယ္။ ဒီအခါ မင္းမႈထမ္းေတြက အရွင္မင္းႀကီး၊ ဒီတံခြန္အျဖစ္ လႊင့္ထာထားတဲ့ သက္န္းစဟာ အရွင္ျမတ္တုိ႔အား လြန္စြာအက်ိဳးမ်ား ပါတယ္ဘုရား”လုိ႔ ျပန္လည္ ေလွ်ာက္တင္ၾကတယ္။

ဘုရင္မင္ျမတ္က “ေမာင္မင္းတုိ႔၊ ဒီသကၤန္းဟာ အရွင္ျမတ္ေတြကုိ ဘယ္လုိ အက်ိဳးမ်ားသလဲ” လုိ႔ ဆက္လက္ ေမးျမန္းတဲ့အခါ “ဒီ အေၾကာင္း အျပည့္အစုံကုိ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးတုိ႔ မသိရပါကုန္၊ အရွင္ ျမတ္တုိ႔သာ သိပါကုန္တယ္ အရွင္မင္းႀကီး”လုိ႔ သံေတာ္ဦးတင္ၾကသတဲ့။ ဒါနဲ႔ ဗာရာဏသီမင္းျမတ္ လည္း သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္ေတြထံ ခ်ဥ္းကပ္ျပီး “အရွင္ဘုရားတုိ႔၊ သိမ္ေက်ာင္းမ႑ပ္မွာ တံခြန္ အျဖစ္လြင့္ထူထားတဲ့ သကၤန္းစဟာ အရွင္ဘုရားတုိ႔အား ေက်းဇူးမ်ားလွတယ္လုိ႔ မင္းခ်င္းေတြက ဆုိ ပါတယ္ဘုရား၊ အဲဒီ သကၤန္းရဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူး မ်ားပုံကုိ ဒကာေတာ္မ်ား သိလုိလွပါတယ္ဘုရား”လုိ႔ ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္ေတာ္မူပါတယ္။

အဲဒီအခါ ရဟန္းေတာ္ေတြက ဒီသကၤန္းစကုိအမွီျပဳျပီး ရဟန္းေတာ္ေပါင္း(၉၀)ေက်ာ္ဟာ ၀ါတြင္း(၃)လအတြင္း ရဟႏၱာအျဖစ္ ေရာက္ၾကပုံကုိ ျပန္လည္မိန္႔ၾကားတဲ့စကားကုိ ၾကားနာရတဲ့အခါ ၀မ္းေျမာက္နုေမာ္ သာဓု (၃)ႀကိမ္ေခၚျပီး “အရွင္ဘုရားတုိ႔၊ ရဟန္းသံဃာအား ေက်ဇူးမ်ားေတာ္မူခဲ့တဲ့ ဒီသကၤန္းကုိ အဘယ္သူမ်ား လွဴဒါန္းထားခဲ့ပါသလဲဘုရား”လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားေမးျမန္းေတာ္မူတယ္။

ဒီအခါ ရဟန္းေတာ္ေတြကလည္း “ေရေအးရြာက နႏၵာအမည္ရတဲ့ သူဆင္းရဲမ လွဴဒါန္းအပ္ေပ တယ္၊ ဒကာေတာ္မင္းႀကီး”လုိ႔ ျမြတ္ၾကား ေတာ္မူပါတယ္။ ဗာရာဏသီမင္းျမတ္လည္း အထီးက်န္မြဲ သူဆင္းရဲမ မနႏၵကုိ ေခၚယူေစျပီး ေရႊ၊ေငြ သုံးေဆာင္စရာ ပစၥည္းဥစၥာ ေျမာက္မ်ားစြာကုိ ေပးကမ္းကာ သမီးေတာ္အျဖစ္ ေမြးစားေတာ္မူပါတယ္။ ေရေအးရြာကုိလည္း အပုိင္စားေပးျပီး ခ်ီးေျမွာက္ေတာ္ မူတာမုိ႔ “နႏၵာမင္းသမီး’လုိ႔ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားလာပါတယ္။

မင္းသမီးတစ္ပါးအျဖစ္ ေရာက္လာေပမယ့္ မနႏၵာဟာ မေမာ္မၾကြား၊ ဘ၀မေမ့၊ ေအာက္ေျခ မလြတ္ဘဲ တစ္သက္လုံး “ေကာမာရျဗဟၼစရိယ”လုိ႔ေခၚတဲ့ အပ်ိဳစင္သီလကုိ ေစာင့္ထိန္းကာ အလွဴ ေပးျခင္းမွာပဲ ေမြ႔ေလ်ာ္ေနရင္းက သက္တမ္းကုန္လုိ႔ ကြယ္လြန္တဲ့အခါ တုသိတာ နတ္္ျပည္မွာ ‘နႏၵာနတ္ သမီး”ဆုိျပီး ျဖစ္သြားရပါတယ္။

ဒီဓမၼပုံျပင္ကေလးမွာ ႏွလုံးသြင္း ဆင္ျခင္စရာေတြကေတာ့(၁)ကုသိုလ္ေကာင္းမႈဟာ ဘ၀သံသရာ ပင္လယ္ေၾကာမွာ ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာ ျမဳပ္ေမ်ာ ေနသူတုိ႔အတြက္ အားကုိး အားထားျပဳရာ ကြ်န္းသာယာ တစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း၊ (၂) ရတနာျမတ္သုံးျဖာဟာလည္း လြန္စြာမွ ႀကုံႀကိဳက္ခဲလွတဲ့ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ိဳးေစ့တုိ႔ ႀကဲခ်ရာ လယ္ယာ ေျမေကာင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔၊ (၃) ဘ၀ေပး အေျခအေနက ဘယ္လုိပင္ နိမ့္က်ေနေစကာမူ စိတ္ေကာင္းနဲ႔ အသိဥာဏ္ မနိမ့္က်ပါက ဘ၀ဆုိတာ တုိးတက္ ျမင့္မား ႀကီးပြား ႏုိင္ေၾကာင္းေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေတာ္၀င္ႏြယ္
မွတ္ခ်က္=ေမတၱာဥယ်ာဥ္ဆိုဒ္မွကူးယူတင္ၿပသည္